29-4-03 Het zit niet altijd mee...
Het zit niet altijd mee: de computers voor de 100-PC actie halen we bij lange niet; de motor en weer een PC zijn gecrasht; de verbouwing bij BLACC schiet niet op en het dak lekt. Verder: een nieuwe schilder, een nieuwe huisgenoot en handen vol blaren.
Honderd PC-project of twintig?
We zitten in de eindfase van de 100-PC actie en helaas verloopt het wat minder succesvol dan gehoopt. Het begon ermee dat we toestemming nodig bleken te hebben van het ministerie, om tweede hands pc’s te importeren. Dit naar aanleiding van een eerder project met een groot aantal Olivetti computers, die bij aankomst vrijwel allemaal waardeloos bleken. Op basis daarvan zijn er kwaliteitseisen gesteld. Op zich waren we daar juist blij mee, want wij stelden ook minimale eisen aan de PC’s. Maar om vervolgens officiele toestemming te krijgen is een ander traject.
Gelukkig wist ADEM dit vrij snel op te lossen, met een brief die wij aan ADEM schreven en een tweede brief van ADEM aan het ministerie.
Toen kwam er een vervelender bericht. De grote lading computers die we van een auto-importeur uit Nederland toegezegd hadden gekregen – na een toevallige ontmoeting in Dar met de oud-directeur – bleken bij nader inzien niet aan de specificaties te voldoen. Omdat het netwerkcomputers waren, hadden ze geen van alleen CD-ROM spelers. Dat zou het installeren van nieuwe software bij aanvang maar zeker later enorm bemoeilijken. Dus die hebben we moeten laten gaan…
Langzaamaan druppelden de definitieve reacties binnen van de in totaal ruim 250 bedrijven die we gemaild hadden en werd het duidelijk dat we de honderd zeker niet zullen halen. We komen nu waarschijnlijk uit op maximaal twintig, wat nog steeds een zeer bruikbaar aantal is, alleen niet voor al die teacher colleges die we in gedachten hadden. We hebben hier wel van geleerd dat we ons wellicht beter kunnen bezigheden met de dingen waar wij als kleine tweemans-organisatie echt toegevoegde waarde hebben. Maar goed, vooralsnog ziet het er nu naar uit dat we die twintig in elk geval naar Tanzania laten komen!
Motor en PC gecrasht!
Het is maar goed dat we onze tripjes naar Dar met een daladala doen, want twee Mzungu’s die halverwege met hun motor stranden, dat maken we liever niet mee. Nu begaf de motor het in Bagamoyo, onderweg naar het internet cafe: Complete vastloper, kleppen door de zuiger heen geslagen en dat ondanks een regelmatige verversing van de olie. Gevolg: duwen naar huis, motor 4 dagen kwijt voor reparaties, nieuwe zuiger, kleppen en nog meer van dat soort zaken. In Nederland krijg je dan een rekening waar je niet blij van wordt; hier 35 euro en alles is weer goed!
En juist toen er een buurjongetje zonder toestemming aan onze werk-PC zat, crashte deze compleet. Wellicht was het niet zijn schuld, maar het was wel fijn om iemand te hebben om de frustratie eventjes op af te reageren. Waarschijnlijk zijn het eerder de vochtige warmte en de stroomstoringen die de levensduur van PC’s hier verkorten. Bovendien blijkt bij het kwakkelend aanbreken van het regenseizoen dat ons dak behoorlijk lekt! Met paraplu’s proberen we Jamani’s Computer Centre een beetje droog te houden!
De gecrashte computer was inmiddels de tweede guesthouse PC waar we afscheid van mochten nemen. Gelukkig lukte het om het apparaat met een boot-flopje in Dos op te starten en kregen we vrijwel alle documenten eraf. Een dagje minder inspirerend werk, maar het hoort er waarschijnlijk gewoon bij.
Verbouwing bij BLACC
We zouden in april computers gaan kopen in Dar voor het BLACC-project, het opleidingscentrum voor vrouwen. Op het laatste moment werd de afspraak door BLACC’s directrice afgezegd, omdat ze besloten had het computerlokaal grondiger aan te gaan pakken. Hij komt vlak naast de showroom en grenst aan de kamer van de directrice, zodat ze zelf ook een oogje in het zeil kan houden.
Er worden momenteel nieuwe kozijnen geplaatst, met goede tralies en ramen voor de nog aan te leggen airconditioning. In de ruimte zelf is inmiddels een scheidingwandje gesloopt, alleen het gaat zo langzaam! Ga je hier bouwen, dan ben je afhankelijk van de werklust van de gemiddelde Tanzaniaan en daar hoor je meer mensen over klagen. We hopen nu dat het binnen enkele weken gerealiseerd zal worden en komen twee keer per week kijken hoever het staat.
In dit kader moest ik onwillekeurig even lachen bij een droevig bericht in de Daily News van 23 april. Onder de kop ‘Factory worker suffers serious burns’ lees ik: ‘While Lazaro was working, a hot red metal rod slipped from a machine and struck him as he was sleeping near the production machines following a power blackout.’ Naast de wel heel symbolische naam van de betreffende man vat dit kort samen waar de economie hier mee worstelt: slapende werkers en electriciteitsstoringen!
Nieuwe huisgenoot
Sinds een paar weken hebben we een nieuwe huisgenoot, Olav, een van de Noren van het weeshuisproject. Dit zorgt voor de nodige afwisseling op het saaie computerwerk. Olav is filosofie-student in Oslo en maakt ons direct blij met twee heerlijke tubes zalmkaviaar die we via de mail besteld hadden. Hij is fervent gebruiker van ‘snoez’, een voor ons onbekende vorm van tabaksconsumptie: een klein theezakje met tabak dat je onder je lip stopt en waar nota bene kleine glasscherfjes in zitten die je huid opensnijden om de nicotine opname te bevorderen!
Zijn lievelingsvoedsel is spaghetti met mayonaise en daarnaast verbaast hij ons met de aankoop van een aantal onooglijke bloezen en strakke stretch-broekjes, die volgens hem in Noorwegen zeer populair en erg duur zijn. Kortom, een kleurrijk figuur, die ook nog eens met veel enthousiasme in Jamani’s Guide to Excel duikt en document na document genereert om de gang van zaken op het weeshuis te stroomlijnen.
Nieuwe schilder
Tegenover dit expressionistische visitekaartje van de westerse cultuur – ze scheren hier alle blanken over een kam dus waarom wij niet? – stond de ontmoeting met Omari Ahmadi, een ingetogen jonge schilder in Bagamoyo. Langzaamaan leren we steeds meer Tanzaniaanse kunstenaars kennen en raken we een beetje wegwijs binnen de vele fascinerende schilder- en beeldhouwwerken.
Blaren van het vissen...
Aan het strand zijn er vrijwel altijd visserij activiteiten te zien. Dhows en kano’s die binnen komen zeilen, met hun van oude rijstzakken aaneengeregen zeilen. Maar ook vlak voor de kust zie je elke dag grote groepen mensen die gezamenlijk een net binnentrekken dat door een bootje 500 meter uit de kust is neergelegd. Dat die lijn zo lang is merkte ik toen ik er opeens tegenaan zwom, terwijl ik dacht er ruimschoots omheen te zwemmen. Op uitnodiging van de vissers ben ik ze toen een handje gaan helpen. Tot je middel in het warme zeewater drie kwartier lang aan een ruw touw sjorren, dat vinden de handen leuk. Als bedankje voor mijn hulp en de enorme blaren op mijn handen kreeg ik een prachtige inktvis en kingfish mee.
Die avond laat de electriciteit het na lange tijd weer eens afweten, dus moeten we de vis traditioneel op een kolenvuurtje klaarmaken. Maar zodra de vis in de pan ligt, gaat het licht weer aan!
Paul
| Lid worden of sponsoren? Klik hier, elke bijdrage is zeer welkom!
Jamani is aan-
gesloten bij:
Met dank aan alle leden van Jamani en:
|
