4-1-03 Malaria, kerst en het nieuwe jaar!
De afgelopen weken waren een bijzondere tijd. Marjolijn kreeg malaria, we maakten onze eerste Tanzaniaanse kerst mee en zijn vol goede moed aan het nieuwe jaar begonnen. Een impressie van deze 'feestmaand'.
Het weekend na Zanzibar voelde ik me niet zo goed: ik had het erg warm en flinke hoofdpijn. Op zondag kwamen daar lichte gewrichtspijnen bij. James uit ons huis had malaria en klaagde ook over gewrichtspijn. Eerst dacht ik dat ik het me daardoor inbeeldde, maar maandag ben ik toch naar de dokter gegaan. En inderdaad, de bloedtest wees uit dat ik malaria had. Daar sta je dan met al je mooie voorzorgsmaatregelen: geimpregneerde klamboe, Lariam, bedekkende kleding in de avond en DEET voor de onbeschermde lichaamsdelen! Blijkbaar toch niet afdoende...
Ik was erg geschrokken toen ik het hoorde, maar achteraf viel het me mee. Ik ben niet enorm ziek geweest, heb alleen veel last van mijn gewrichten gehad en was erg moe. Niet overgeven, geen koorts, geen rillingen. Ik was er ook wel ruim op tijd bij, dat scheelt. Je hoort altijd van die enge verhalen en de dokter moest dan ook lachen toen ik geschrokken informeerde of het wel goed kwam met me: Ze zien het hier echt als een griepje.
Nadat ik 5 dagen trouw de medicamenten had geslikt heeft de vriendelijke laborant op de dispensary opnieuw mijn bloed getest. Wat een enorme opluchting om te horen dat ik geen parasieten meer had!
Dat wil zeggen… ondertussen ben ik wel vergast op een kruipend beestje onder mijn huid. Gedurende drie weken is hij onder mijn navel gangetjes aan het graven, hopende dat ik een kat of hond ben. Het schijnt dat je daar niet veel aan kan doen en dat het vanzelf doodgaat. Behalve ontzettende jeuk en een naar idee kan het gelukkig weinig kwaad.
Kerst
Een paar dagen na mijn ‘genezen-verklaring’ was het kerst. Dat was wel even slikken, op dit soort momenten besef je eens temeer hoe belangrijk het is om familie en vrienden om je heen te hebben. Gelukkig zorgden onze mooie cd's, een klein nep-kerstboompje van een eerdere gast en een kerstpakket uit Eindhoven voor een thuisgevoel en verlichtten ze het melancholische gevoel van heimwee! Bovendien mochten we van de Morgensterkerk in Eindhoven een mooi bedrag ontvangen uit de kerstzangcollecte, waar we erg dankbaar voor zijn.
We hebben kerstavond gevierd bij de familie van James in Dar es Salaam. Aardig dat hij ons uitnodigde en daarom bijzonder. Maar ergens waren we ook een beetje teleurgesteld. Ten eerste wist de familie niet dat we kwamen en zorgde onze verschijning even voor wat consternatie, wat het gevoel welkom te zijn moeilijker maakt. Ten tweede werd de kerst bij hun heel anders gevierd; veel minder samen dan bij ons. De familie was niet compleet, alleen broers en zussen waren er zonder aanhang. James moeder is overleden en zijn vader heeft daarna een andere vrouw genomen, dus hij verdeelt zijn aandacht tussen beide huishoudens. 's Avonds gebeurde er weinig en bleek dat kerst hier vooral biertjes drinken betekent. Alcohol is dan ook een van de weinige pleziertjes die men zich hier kan toestaan.
Kerstochtend waren de vrouwen aan het koken en ze wilden niet dat ik hielp, dus hebben we een beetje in de schaduw gehangen in de overweldigende hitte. We hebben ook de mis bijgewoond in een grote, snikhete, katholieke kerk vlakbij, wat iets van kerstsfeer bracht. Op het moment supreme, het kerstdiner/lunch, bleven de vrouwen in de keuken en zaten we met een bordje op schoot rustig te eten. Twintig minuten later was alles weer voorbij... Wel uniek om mee te maken en fijn om met kerst in een familiesituatie welkom te zijn; maar het bevestigt weer eens hoe anders verwachtingen kunnen uitpakken, zelfs als je denkt dat je niets verwacht!
De terugreis naar Bagamoyo op eerste kerstdag ging per Daladala: tweeeneenhalf uur lang in een minibusje met zo'n 25 andere mensen en veel bagage, waaronder kippen en emmers met vis en voedsel. Paul was doornat geworden vanwege een enorme bui en de afwezigheid van ramen aan zijn kant. Thuisgekomen waren we doodmoe en een beetje melancholisch. We hebben de motor gepakt en zijn over de modderige zandwegen van Bagamoyo door diepe plassen naar het Franse resort gecrossd, op zoek naar een kerstdiner. En dat vonden we: met franse muziek op de achtergrond hebben we genoten van een heerlijk flesje wijn, krab- en garnalencocktails, kalfsvlees, mixed grill en een groepje luidruchtige, dansende Fransen! Heerlijk, om even te ontsnappen en we kwamen weer helemaal bij!
Nieuwjaar
Ook van oudjaarsavond werd hier niet een enorm festijn gemaakt. Omdat er niemand met een duidelijk plan kwam, besloten wij lekker in het luxe Paradise Beach Hotel te gaan dineren. We zouden wel zien of we nog naar de ‘disco’ in Badeco hier vlakbij zouden gaan, zoals de meesten aarzelend aangaven waarschijnlijk te zullen doen. In het Paradise zijn we eerst aan de rand van de oceaan gaan zitten, in een stevige en verkoelende zeebries, met een heerlijk droog wit wijntje en warme geroosterde cashewnoten. Het restaurant was erg mooi aangekleed voor de gelegenheid en aangenaam vol met overwegend lokale gasten. Meestal zijn dit soort resorts uitgestorven en je vraagt je dan ook af hoe ze het draaiend houden (zoals bij het gemiddelde Chinese restaurant in Nederland).
Een live-bandje wisselde Afrikaanse muziek af met een eigen interpretatie van diverse bekende Engelse en Franse liedjes. De sfeer, een blik op het uitbundige lopend buffet en het naderende einde van een bewogen jaar, dat we in detail de revue lieten passeren, zorgden voor een uitgelaten en blije stemming. We werden verrast met allerlei kleine hapjes, diverse rijstegerechten zoals biriani, vis- en groentencurries, kip, veau, salades, een enorme kolekole vis van 75 cm, etc. Er was zelfs pittige hollands-uitziende kaas die goed met de wederom zuidafrikaanse wijn ging. Enige 'bummer' was dat de muziek te snel veel te hard ging - een vervelend Afrikaans trekje - waardoor een gesprek steeds moeilijker werd. Daarom om elf uur weer teruggegaan met de hotelbus en samen op de veranda onder de sterrenhemel, met de discodreun van het Badeco-feestje net op voldoende afstand, het nieuwe jaar ingegaan.
Op nieuwjaarsdag gebeurde er wel wat meer. Op het strand zag je veel overwegend Indiase families picknicken, zwemmen en kletsen. Ongewone bedrijvigheid en daardoor een gezellige boel. Waarom niet meer foto's? Omdat we de digitale camera liefst zo min mogelijk mee op pad nemen, zeker in de avonduren... Het is een fantastisch ding, een Olympus die eruit ziet als een gewoon compact cameraatje, en hij werkt nog steeds met de eerste set penlites!
Kort ander nieuws
Sinds enige tijd krijgen we wekelijks een lokale visser aan de poort met verse zeevis. Ideaal, want de vismarkt aan het strand stelt weinig voor: vrijwel alles gaat rechtstreeks naar Dar en de resorts. Op de gewone markt hebben ze alleen gedroogde vis en gefrituurde calamari's, terwijl deze man werkelijk van alles meeneemt. Kilo's grote garnalen, verse inktvis en meestal vissen die we nog nooit gezien hebben.
Gisteren weer drie verschillende vissen gekocht, waaronder een kolekole. Hij maakt de vis voor het huis schoon, waarbij de schubben in het rond vliegen. Daar neemt ie overigens uitgebreid de tijd voor, want zoals iemand zei: The Mzungu has the watch, the African has the time!
Geen idee hoe je het eigenlijk klaar zou moeten maken; de Afrikaanse manier om het, zoals bijna alles, in het vet te frituren is zonde. We leggen we de vis meestal in stukken met gember ingesmeerd bovenop een tomaten-groentenprutje en dan in de oven. Oh oh oh, wat smaakt dat goed! En Bill en James genieten graag mee van zoveel proteinen.
De motor is een enorme aanwinst! Ondanks kleine kuren, die nu eenmaal bij een goedkope motor blijken te horen, brengt ie ons binnen 5 minuten naar de missie of het internet cafe. Eerste deden we daar drie kartier over! Paul begint al aardig bedreven te raken op de zandwegen en in de kuilen van Bagamoyo. Als het droog is, is het zand mul en los zodat zowel voor- als achterwiel voortdurend onder je uit schuiven. Dan krijg je bewondering voor die gasten die Parijs-Dakar op de motor doen!
Laatst is hij naar de ruines van Kaole gereden, om te kijken of dat de moeite waard was. De rit bleek interessanter dan de verzameling overblijfselen en oude grafstenen van vroege nederzettingen. Je moet daar echt van houden en op het moment dat er nauwelijks meer een gebouw te zien is, doen we dat blijkbaar niet echt...
Ook de Engelse les aan de Japanse vrijwilligster begint zijn vruchten af te werpen. Anderhalf uur per week zitten Tokiko en Paul samen over een boek gebogen, meestal in het dichtbij gelegen Badeco Beach Resort. Met veel geduld en behoorlijk streng wordt er gewerkt aan de uitspraak, want daar zit het grootste probleem. De 'L' en de 'R' worden omgedraaid en dat draai je niet even terug. De helft van de woorden wordt ingeslikt en de klemtoon ligt vrijwel altijd verkeerd. Laatst een aantal van haar collega's gesproken, en dat was om dezelfde reden echt moeilijk. Je vraagt je soms wel af wie er nou iets heeft aan deze Japanse ontwikkelingshulp.
Marjolijn [& Paul]
| Lid worden of sponsoren? Klik hier, elke bijdrage is zeer welkom!
Jamani is aan-
gesloten bij:
Met dank aan alle leden van Jamani en:
|
